«Σ ε εποχές κρίσεις όπως η σημερινή ο λαϊκισμός περισσεύει. Από αυτή την σελίδα δεν γράφτηκε κάτι χωρίς πρώτα να έχει τσεκαριστεί. Δεν είμαστε επιστήμονες, δεν είμαστε παντογνώστες, δεν είμαστε δημοσιογράφοι, δεν είμαστε ρουφιάνοι, δεν έχουμε την απόλυτη γνώση και ούτε την διεκδικούμε, είμαστε ελεύθεροι ιστολόγοι χωρίς παραταξιακές και κομματικές σκοπιμότητες, χωρίς να εξυπηρετούμε συγκεκριμένα συμφέροντα.…Είμαστε απλά blogger.

 Παραμένουμε ελεύθεροι - σκεπτόμενοι ανεξάρτητοι πολίτες, με εγκυρότητα στην ελεύθερη κριτική και στην διασταυρωμένη αντικειμενική άποψη των αναρτήσεων μας. Όταν μάλιστα οι αναρτήσεις μας αφορούν την Ευρυτανία μας, όλα τότε είναι καθαρά, σταράτα, αληθινά κι έξω απ’τα δόντια…χωρίς να σκεφτούμε χρώματα και κόμματα.

 Η σελίδα αυτή δημιουργήθηκε για να μπορούμε να λέμε την αλήθεια και να παρουσιάζουμε τα προβλήματα του τόπου μας που χρόνια τώρα οι Υπεύθυνοι δεν λένε να αναλάβουν τις ευθύνες τους και την λύση αυτών.   

Κάποιες φορές η ροή των άρθρων είναι αργή και τα νέα της σελίδας μπαγιάτικα μερικές φορές, και αυτό γιατί πρέπει να πάμε και για δουλειά.

 [Πηγή Φουρνιώτης ]

 «Α ν είναι αγκάθι στην καρδιά...







 [Πηγή Admin ]

«Ε • ρώτηση που έχω θέση και στον εαυτό μου, αλλά αυτός συνεχίζει να μου λέει τα δικά του. Πρέπει να ανεξαρτητοποιηθώ από σένα και να πάψω να πηγαινοέρχομαι.

• Καταλαβαίνω ότι διαφέρω και μου γυρνάς την πλάτη, μάθε πως κάποια στιγμή θα θυμηθώ πόσο με καταστρέφεις.

• Φαντάζει αναπότρεπτη διαδικασία η δική σου παράσταση και φέρεις τον εαυτό σου σε μια άλλη πραγματικότητα.

 [Πηγή Admin ]

«Δ εν βγαίνει λέξει από τα χείλι μου, σε κοιτάζω και με κοιτάζεις η ατμόσφαιρα παγωμένη και από τα χείλη σου λέξη δεν βγαίνει. Η σιωπή τα λέει όλα απόψε, αμηχανία!! δεν ξέρω τι να πω, δεν ξέρεις τι να πεις, άκου την καρδιά μου, να μ' αγαπάς θέλω, να ξέρεις σ' αγαπώ. Βαρύ το κλίμα, συμβαίνει μέσα στη σιωπή από χείλη που δεν βγαίνουν τα λόγια και θεριεύει στη στιγμή.

 Ψάχνω τις κατάλληλες λέξεις για να τραβήξω την προσοχή, βαθιές οι ανάσες μα ο αέρας λιγοστός, ζαλάδα φέρνει, λιγοστό το φως.  

 Αν ψάξω θα βρω χίλιες λέξεις μα η αμφισβήτηση ομορφιά σου λειτουργεί πάνω μου σαν το πιο ισχυρό παραλυτικό!

 Δώσε μου λίγο χρόνο και θα δεις

Να’ ξερες πόσα θέλω να σου πω αλλά δεν βγαίνει λέξη από τα χείλι μου αλλά να ξέρεις σ’ αγαπώ και πάντα θα σ’ αγαπώ ....!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 [Πηγή Admin ]

«M έσα σε κλήμα γιορτινό…ρωτώ ξανά και… ξανά, για αγκαλιές και αναφιλητά που χάθηκαν μέσα στα μονοπάτια του χρόνου, άλλοτε με λυγμούς και άλλοτε πάλι με αναφιλητά.
 Απρόσμενα λυγίσματα που πανικοβλήθηκαν στα ακούσματα της λογικής δεν μου άφησαν τα περιθώρια μέσα μου να αφήσω και να φωλιάσουν. Σε απρόσμενους ίσκιους τα ξενυχτισμένα όνειρα λυγίσματα να βρουν παλεύουν, μέσα στους μεσονύχτιους λυγμούς της δικής μου ζωής, που ποτέ δεν θα μπορούσε κανείς να καταλάβει, τον τρόπο της παράληψης στα ξεκάθαρα των πράξεών μου.

Ξεγλιστρούν η μια μετά την άλλη οι σκέψεις, καθώς έντονα προβάλει μέσα από χαραμάδα παλιά και κυριεύει το μυαλό, εικόνα θολή που άθελα φυλάκισα σε στιγμή ερημική. Μια αποτύπωση εικονική που δεν σταμάτησε να γοητεύει στο χρόνο, στρέφει την πραγματικότητα σε πεδίο φαντασμαγορικό .

Λες και δικάζομαι απόψε θαρρείς με σχέδιο άρρωστο και αποκαρδιωτικό για αμαρτίες που ξετυλίγονται και με ψάχνουν, ποινή να δώσουν βιαστική για ασέβεια λέει…διαχρονική.

Παθήματα που ζητούν απαλλαγή και ανησυχίες που τυλίγονται με μαεστρία σε όλη αυτή την Αγιοσύνη των ημερών, εκπέμπω SOS μήπως και παραταθεί σε άλλη του χρόνου στιγμή η περιήγηση αυτή.

Χρόνια σου πολλά


 [Πηγή Φουρνιώτης ]

«Σ τραβά ξεκίνησες να χρεώνεις λάθη, τεντωμένα σχοινιά τα νεύρα, τηλεοπτική σειρά ο λόγος σου, μικρή η ακροαματικότητα της εκπομπής σου, λες και δεν σε παρακολουθεί κανείς.

 Μυστήριο οι καταγγελίες σου, με το στραβό σου να χρεώνει απειλητικά, ωραιοπάθεια η περιουσία σου τελειώνοντας με γέλιο ειρωνικό και ασύμμετρο χωρίς να συμμετέχει η λογική.

Σαστίζεις στο σοβαρό μου που έγινες η αφορμή της απόφασής μου να μην σε ξαναδώ επιδοκιμάζοντας τα επιτρεπτά, σχολιάζοντας τα αποφασιστικά.

Πεισμώνεις σαν μικρό παιδί χωρίς να γνωρίζεις τι συμβαίνει, με διαταραχή συναισθημάτων αντιμετωπίζεις το ποιοτικό, γεγονός το παραλήρημα ταιριάζει με το αναρχικό σου.

Στα ξένα ξεκίνησες την μετάφραση, φαντάζουν υπερβολικά τα επίμονα που προσπαθείς να περάσεις, λανθασμένες σειρές που φυλακίζουν τη γλώσσα στο ευπρεπές.



 [Πηγή Admin ]

Π
άντα είσαι εκεί, ξέρω που θα σε βρω αρκεί να μείνω στο μονοπάτι προσηλωμένος, με βήματα σταθερά και χωρίς λάθη, μοιραίο το παραπάτημα που θα σκιάσει τα πάντα. Ατέλειωτος ο έρωτας σαν συνεχές ταξίδι στο χρόνο, ενώ σε όλη την πορεία του το μόνο που κάνω αναγκασμένα είναι να αλλάζω, αντέχοντας στο χρόνο [ σαν το γρι του γρανίτη ] και τα διάφορα μοδάτα.

Όλο δίπλα σου και όλο δύστυχα προχωρώ, λες και θα σου κλέψω το ανεκτίμητο κάτι που αντιλαμβάνομαι σταδιακά πως δεν δικαιούμαι να έχω νιώθοντάς το, το ενοχλητικό.

Άτσαλα πάνω μου ζεις, μεγαλώνεις, γίνεσαι φαινομενικά γυναίκα, λαίμαργα μου αποσπάς τα καλά σηκώνοντας απλά το κεφάλι, ανόητο το πλαϊνό σου γνέμα.

Ξυπνώ νιώθοντας το βάρος να σπάει, σαν ενοχλητικός πόνος που αυξάνεται ενοχλητικά κάθε φορά χωρίς ούτε ένα φτερούγισμα ελπίδας, λαχανιασμένα αναζητώ την φαντασία ξεφεύγοντας έστω και λίγο από την πραγματικότητα.


Φουρνιώτης 

«Μ αγνητίζουν διαπεραστικά και με έντονη ικανότητα που ταιριάζει απίθανα με την απόχρωση του καστανού αυτά τα μάτια. Βλέμμα με ένα ξεχωριστό ντιζάιν!

Ένα σωστό αριστούργημα που συμβάλει άψογα στην τελειότητα του φόντου.

 Κοιτάζοντας ακούραστα την ναρκωμένη εικόνα, χάνεται μαγνητισμένα το μυαλό απορροφώντας μεθυσμένα τα καλύτερα από αυτή.

Ένα πρόσωπο σαν κρίνος, φεγγοβολάει στο χρώμα της εικόνας, αποσβολωμένος κοιτάζοντάς την μοναδικά περιμένοντας ένα σου φιλί, ένα σου φιλί και είμαι ...χαμένος.

Ψάχνω να βρω, να μαντέψω απασχολίες και σκέψεις του μυαλού σου σε μια απόφαση καθοριστική αφήνοντας τα λόγια να ξεδιπλώσουν τη σκέψη, αφήνοντας ελεύθερα όλα αυτά που με τρελαίνουν, και αισθάνομαι για. Εσένα!!


  [Πηγή Admin ]

news.in.gr

«Κ oιταξε μες απτα ματια μου..δες… την καταστροφη..δες την απογοητευση..δες.. τον καθρεφτη σου να κομματιαζεται.. το ινδαλμα μου να γκρεμιζεται… τα ονειρα μου να γινονται εφιαλτες…οσα ειπες να γινονται χαρτινα και να καιγονται να γινονται σταχτες..δες με..εμενα..που νομιζες πως μαγαπουσες..δες με να γινομαι κομματια..να με καινε τα ψεματα που ειπες σε μενα και σε σενα..δες…πως ειχες φυγει εδώ και καιρο…δες..πως κοιταω τωρα έναν ψευτη, ένα αδειο σκιαχτρο..ενα φαντασμα..δες πως η αγαπη τωρα γινεται μισος και αηδια..τωρα που δεν με ξεγελας πια..τωρα που σε βλεπω γυμνο μπροστα μου.. γιατι δεν βρηκες το θαρρος να φυγεις όταν επρεπε, όταν πεθανε, και εμεινες εκει μεχρι τελευταια στιγμη ψευτης σε μενα και στον βαθυτερο εαυτο σου να υποστηριζεις πως με αγαπας..κρατωντας με εμενα μεχρι την τελευταια στιγμη ενώ εσυ ειχες ηδη καιρο τωρα παρει την αποφαση σου.. δες πως τωρα πια βλεπω καθαρα..το ψεμα..την απουσια…τη φυγη σου..τη σαπιλα…πλεον δεν εχω αλλα λογια παρηγοριας για σενα και για μενα.. βλεπω το μαυρο που ημασταν.. αυτο που ηθελα να ειμαστε και αυτό που πραγματικα ημασταν..και μην εχεις καθολου αυταπατες.. δεν προσπαθησες..δεν μαγαπησες..δεν νοιαστηκες…
 
Και τωρα που τα ειδες αυτά εχε την τσιπα να μην ξανασκασεις μυτη στη ζωη μου πουλωντας μου παραμυθια για ερωτες ανεκπληρωτους και αγαπες αληθινες που τις χωρισε η μοιρα..δε θα σε σεβαστω…όπως ουτε εσυ δεν με σεβαστηκες..δε θα σε προστατεψω..δε θα σε υποστηριξω..θα σε αντιμετωπισω όπως σου αξιζει..
κοιτα τωρα ξανα..προσεκτικα.. κοιτα με ποσο ομορφη ειμαι..ποσο γεματη αισθηματα που σπαρταρουν και ορεξη για ζωη..κοιτα πως ερωτευομαι ξανα..πως διψω για ερωτα..πως σε ξεχναω μεσα σε ματια διαφορετικα, σε αλλα αγγιγματα, σε αλλα χειλη..σε αλλες φωνες.. σε καποιον που μπορει να μου χαρισει μια νεα αρχη…σε καποιον που μπορει να με ξαναφερει πισω στη ζωη…

 [musicheaven ]

«Λ ειτουργώντας μετά από στιγμές δαιμόνιες και με μεγάλη ένταση θυμήθηκα συμπεριφορές και βιώματα που μου σημάδεψαν την ζωή και έφεραν ανάποδα τα κάτω πάνω ώστε να ξεχάσω έτσι τα καλοκαίρια που γουστάρω και κατασταλάζουν την ψυχολογική μου ένταση.

 Στοιχειά που ξανάγραψα και που κρυφά με βόλεψαν στην εξασφάλιση όλων αυτών των χρονών που με αγωνία μπόρεσα να μην πονώ, ακόμα και την σιλουέτα σου που αμυδρά θυμάμαι στο σάστισμα το φονικό κατάφερα να μην νοσταλγώ.

Δεν έχει και τόση σημασία τι θυμάμαι, είναι πολλά και ανάμεσά τους αναπάντεχα πορεύομαι, μα δεν αντέχει η προσπάθεια και επίτηδες ζητά να βρει λέξεις δικαιολογίας να θυμηθεί ώστε να ξεχάσω το γεγονός που στο φως θέλει ξανά να φανερωθεί.

Χίμηξε να με αποτελειώσει η νοσταλγία και να λάμψει το εξαίρετο για τα επόμενα πέντε λεπτά εντυπωσιασμού με λιγότερα παράπονα σε ένα διακεκομμένο χρόνο τάραξε για λίγο την ησυχία του μυαλού και αμυδρά προσπέρασε και ξέχασε… τόσο!! ώστε να σε ξεχάσω.



 [Πηγή Admin ]

«Ξ έρω καλά πως ο θάνατος δε νικιέται..μα η αξία του ανθρώπου δεν είναι η Νίκη,παρά ο αγώνας για τη Νίκη. Και ξέρω ακόμα ετούτο,το δυσκολώτερο:δεν είναι ούτε ο αγώνας για τη Νίκη..η αξία του ανθρώπου είναι μια μονάχα,ετούτη:να ζει και να πεθαίνει παλικαρίσια και να μην καταδέχεται αμοιβή.
 Κι ακόμα ετούτο,το τρίτο,ακόμα πιο δύσκολο:η βεβαιότητα,πως δεν υπάρχει αμοιβή,να μη σου κόβει τα ήπατα παρά να σε γεμίζει χαρά,υπερηφάνια κι αντρεία.

Κάθε άρτιος άνθρωπος έχει μέσα του,στην καρδιά της καρδιάς του,ένα κέντρο μυστικό και γύρα του περιστρέφουνται τα πάντα..ο μυστικός αυτός στρόβιλος δίνει ενότητα στο στοχασμό και στην πράξη μας,και μας βοηθάει να βρούμε ή να εφεύρουμε την αρμονία του κόσμου.'Άλλοι έχουν τον έρωτα,άλλοι τη δίψα της μάθησης,άλλοι την καλοσύνη ή την ομορφιά ή τη λαχτάρα του χρυσαφιού και της εξουσίας κι όλα τ'αξιολογούν και τα υποτάζουν στο κεντρικό τους αυτό πάθος.
Αλίμονο στον άνθρωπο που μέσα του δε νιώθει να τον κυβερνάει ένας απόλυτος μονάρχης..η ζωή του κατασκορπίζεται ακυβέρνητη κι ασυνάρτητη σε όλους τους ανέμους."

Αναφορά στον ΓΚΡΕΚΟ από τον Νίκο Καζαντζακη

 [Πηγή Admin ]

«Ο μύθος λέει, ότι εκείνα τα χρόνια, ήρθαν από το Στένωμα στο Καρπενήσι οι συμπέθεροι για να πάρουν τη νύφη. Χωρίς αργοπορία, πήραν μαζί την προίκα, τα προικιά και γύρισαν για τον τόπο τους. Φτάνοντας ψηλά στο βουνό, στάθηκαν να ξαποστάσουν. Τότε ήταν που η πεθερά της νύφης θυμήθηκε:
 - Τα πήραμε όλα, αλλά ξεχάσαμε την κότα και τα κλωσόπουλα. Να πάει η νύφη με συνοδεία, να τα φέρει…

Οταν τους είδε και τους άκουσε η μάνα της νύφης, πικράθηκε παράφορα:

- Αυτή η κλώσα μου απόμεινε μόνο. Πάρτε την κι αυτήν να δω πώς θα ζήσω...
Κοίταξε τότε ψηλά στο βουνό. Οι συμπέθεροι περίμεναν, θρονιασμένοι σε μια απόκρημνη πλαγιά. Την πήρε το πικρό παράπονο. Εκλαψε απαρηγόρητα και πάνω στη μεγάλη απογοήτευση, της ξέφυγε η κατάρα:

- Να μαρμαρώσετε εκεί που είστε. Να μην κάνετε ούτε βήμα.
Και ήταν τόσο το δίκιο της, που μαρμάρωσαν στ’ αλήθεια. Ετσι, τώρα, αν κάποιος κοιτάξει ψηλά στο βουνό, βλέπει μια πέτρινη διαδρομή. Μια ανάγλυφη πορεία προς την κορυφή.

Το ξέρουμε όλοι ακόμη και σήμερα: Είναι το ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟ ΣΥΜΠΕΘΕΡΙΚΟ, ενώ και η βουνοκορφή χαρτογραφήθηκε με το όνομα: ΣΥΜΠΕΘΕΡΙΚΟ. (Στο αριστερό μισό της φωτογραφίας, ανάμεσα στην κορυφή και το ελατόδασος)…

Χρήστος Αρβανίτης

 [Πηγή Admin ]

«E γώ σας έχω πει ότι κάποτε με πλησίασε μια Γερόντισσα εκεί και λέει: -Θέλω να εξομολογηθώ. -Μα εγώ δεν εξομολογώ τους καλογήρους, θα εξομολογήσω καλογριές;-Όχι, θέλω να πω τον λογισμό μου, λέει.-Ε, πες τον λογισμό σου. Αφού είπε κι εκείνη τα βάσανά της -γιατί πάντα βάσανα θα σου πει, δεν θα σου πει χαρές- λέει: «Είδα σαν ένα όραμα, ότι πάνω σ’ ένα βουναλάκι καθόντουσαν οι Πατριάρχαι Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ. Και λέω:

 -Οι Πατριάρχαι είσαστε;

-Ναι, λένε, Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ.

-Νά ‘ρθω κι εγώ εκεί;

-Έλα.

-Από πού νά ‘ρθω;

-Να, από ΄κει, απ’ τον δρόμο.

-Δεν βλέπω κανέναν δρόμο.

-Εκεί είναι, ψάξε να τον βρεις.

-Μα, δεν βλέπω δρόμο.

-Ψαξε, βρε ευλογημένη, ψάξε και θα τον βρεις.

-Μα, αυτός ο δρόμος είναι δεκαπέντε πόντους, πώς θα περάσω; Όλο αγριοπούρναρα και αγκάθια. Θα σχίσω τα φορέματά μου, θα ματώσω τα ποδάρια μου.


-Α, κι εμείς από ‘κει περάσαμε και ήρθαμε εδώ πάνω.»

Το πράγμα θέλει να πει ότι διά μέσου των θλίψεων, δια μέσου των στενοχωριών, διά μέσου του αίματος, ο άνθρωπος θ’ ανέβει στον ουρανό. Με αμεριμνία και με άνεση, με αυτοκίνητο δεν πάμε, πάτερ, στον Παράδεισο. Θα δώσεις αίμα, να πάρεις πνεύμα.

Έξω αυτή η Γερόντισσα, να πούμε, δεν αναφέρω τ’ όνομά της. Καρκίνο, εγχειρήσεις, τούτο, εκείνο, αυτό κι όμως προσευχομένη είδε την Παναγία στο θρόνο της. «Περάστε οι όσιοι», λέει. Όλοι οι όσιοι πέρασαν μπροστά σαν παρέλαση, στην Παναγία. «Περάστε οι μεγαλομάρτυρες».

Αυτή καθότανε εκεί, Γερόντισσα ήταν, Ηγουμένη. Και στο τέλος πήγε, έβαλε μετάνοια φίλησε το χέρι της Παναγίας, ήταν ένα βελούδο! Και η Παναγία της είπε: «Υπομονή, υπομονή, υπομονή», και ξύπνησε, να πούμε. Δηλαδή αν θέλεις να είσαι μαθήτρια και μαθητής του Χριστού, θ’ ανέβεις κι εσύ απάνω στο Σταυρό.

Απαλλαγή κανένας Άγιος δεν εζήτησε από τον Θεό. Υπομονή να χαρίσει. Αν κάνεις υπομονή θά ‘χεις και λιγάκι μισθό, αν θά ‘χεις απαλλαγή, δεν έχεις τίποτες, μισθό δεν έχεις…!



 [Πηγή Admin ]

«Μ ε όλα τα γνωστά προβλήματα...εκεί που λες τίποτα δε μου θυμίζει γειτονιά...τίποτα....ακούς μεσ τη πολυκατοικία - Εν Ιορδάνη βαφτιζουμένου σου Κύριε!.......
και εμφανίζεται ο παπά-....,γλυκύτατος...μ ένα καλό λόγο συμπόνοιας στην άρρωστη,άρρωστο...μπαίνει σ όλα τα δωμάτια Αγιάζοντας.......!...
στο διπλανό διαμέρισμα ανοίγουν οι πόρτες...._πενήντα χρόνια,έρχεται ο παπα-....είχα το μωρό μου στη κούνια σα πρωτόρθε κι είναι πενηντάρης τώρα....κουβέντες...ευχές...ο πάνω όροφος..

ο κάτω.....κι εκείνος - εν Ιορδάνη.....!....μιά ζεστασιά...απλώθηκε σ όλους μας,αυτός ο συνταξιούχος παπάς,ο παπα- δε πρόλαβα να συγκρατήσω τ όνομά του μέσα στη ζάλη,τη χαρά της επικοινωνίας!...
μας έφερε κοντά,νοιώσαμε την Άγια μέρα που ξημερώνει!.....να τον έχει ο Θεός καλά!....


 [Πηγή Admin ]

«Η σχέση είναι μια θάλασσα, άλλοτε με τρικυμία, άλλοτε ήρεμη και γαλήνια. Εμείς συμπλέουμε με τον σύντροφό μας. Αν θα βουλιάξουμε ή θα επιπλεύσουμε εξαρτάται αν είναι καλός ο καπετάνιος, που δεν είναι άλλος από τον εαυτό μας.

 Αν δεν μάθουμε να χειραγωγούμε τα πάθη μας, να εκφράζουμε τα συναισθήματα μας, όποια κι αν είναι αυτά, αν δεν ελέγχουμε τον θυμό μας, αν δεν αγαπάμε εμάς πρώτα, δεν θα δώσουμε αγάπη στον σύντροφό μας.

Η αγάπη είναι ο θεμέλιος λίθος. Αυτή ξέρει να συγχωρεί και να υπομένει, να παρηγορεί, να θριαμβεύει.

Μακάριοι αυτοί που αγάπησαν και αγαπήθηκαν έστω αν στο τέλος προδόθηκαν.


 [Πηγή Admin ]

«2 012 χρόνια τώρα γεννιέται. στα σπήλαια και τις φάτνες των ταπεινών, στους δρόμους με τους ανάπηρους, στα παιδιά των κάθε λογής φαναριών, στα νοσοκομεία με τους αρρώστους, στα γηροκομεία με τους παππούδες, στις φυλακές με τους κρατουμένους, στα όνειρα του κοριτσιού με τα σπίρτα, στις καρδιές αυτών που τον κοινωνούν στις εκκλησιές Του, σε όσους προσεύχονται, σε όσους αγαπούν, σε όσους μετανοούν.

2012 χρόνια τώρα Τον θέλουμε να γεννιέται στα ρεβεγιόν μας, στα χριστουγεννιάτικα δέντρα μας, στα φαγητά, στα άθλια σόου των διασκεδαστών μας, στις δηλώσεις των ισχυρών, στα όπλα και τις κραυγές των πολέμων, στις θλιβερές αμαρτίες μας, σε μια ιστορία καμωμένη από χρήμα, εγωισμούς, ψέμα, θάνατο, γεμάτη Ηρώδηδες που θέλουν να Τον θανατώσουν, για να μη χάσουν το προνόμιο να δυναστεύουν τη ζωή μας.

2012 χρόνια τώρα είναι εδώ, δίπλα μας, μαζί μας, σε ό,τι κάνουμε, σε ό,τι θα θέλαμε να κάνουμε, στο χαμόγελο που χαρίζουμε στον διπλανό μας, στο δάκρυ που κυλά απ' τα μάτια μας για κάθε τι που πεθαίνει, στην απλότητα, στη ζεστασιά, στη σκέψη, στο άγγιγμα της καμπάνας, στο πιάτο φαγητό που δίνουμε, στην κουβέντα που θα πούμε απ' την καρδιά μας, στην μια προσευχή που θα πούμε, στο ξεπέρασμα της αμαρτίας και του μίσους προς τους Άλλους.
2012 χρόνια τώρα ζητά να γεννηθεί σε σένα, σε μένα, σε όλους μας. Θα Του ανοίξουμε φέτος;
Η απάντηση θα δοθεί χαράματα, 25 Δεκεμβρίου 2012. Και θα είναι προσωπική...
Χρόνια Πολλά!!! Ευτυχισμένο το 2013!!!!!!

 [Πηγή Admin ]

«Τ ο πιο πολύτιμο αντικείμενο που διέθετε ήταν ένα χρυσό ρολόι τσέπης που άνηκε στον πατέρα του. Παραμονή Χριστουγέννων, και ενώ είχε ξεμείνει από λεφτά, σκεφτόταν ποιο θα ήταν το καλύτερο δώρο για τη γυναίκα του. Χωρίς πολλή σκέψη, πούλησε το χρυσό ρολόι και αγόρασε ένα υπέροχο κουτί με ακριβές χτένες για τα όμορφα, μακριά ξανθά μαλλιά της. Έτρεξε χαρούμενος στο σπίτι, κρατώντας το δώρο, αλλά, μόλις την αντίκρυσε, συνειδητοποίησε σαστισμένος ότι είχε κόψει τα μαλλάκια της.

Η Μαρία αναγκάστηκε να του αποκαλύψει ότι εκείνη την ημέρα δεν είχε παρά μονάχα 1,87 ευρώ στο πορτοφόλι της και αποφάσισε να πουλήσει τα μαλλιά της, προς 20 ευρώ, σε ένα εργαστήριο που κατασκεύαζε περούκες. Συγκέντρωσε, έτσι, τα 21 ευρώ που χρειαζόταν για να του αγοράσει μια αλυσίδα για το ρολόι τσέπης. Τότε, και ο Γιώργος παραδέχτηκε ότι δεν έχει πλέον ρολόι, διότι το πούλησε για να αγοράσει χτένες για τα μεταξένια μαλλιά της.

Παρότι και οι δυο βρέθηκαν με δώρα που δεν μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν, συνειδητοποίησαν πόσο μετράει ο ένας για τον άλλον, αφού αυθόρμητα απέδειξαν ότι ήταν αποφασισμένοι να θυσιάσουν ό,τι πολυτιμότερο διαθέτουν. Έμειναν χωρίς δώρα, αλλά ταυτόχρονα έλαβαν το μεγαλύτερο δώρο: εκείνο της αγάπης και της αφοσίωσης. Τη βεβαιότητα ότι ο ένας βρίσκεται στη σκέψη του άλλου. Κι αυτό δεν αγοράζεται με λεφτά.

Υ.Γ. Ας τους μιμηθούμε. 




 [ kostas kantharos]

«T α καφενεία έχουν κλείσει από ώρα και το μόνο που βλέπεις, είναι κάποια φαναράκια μέσα από τα μισοφαγωμένα πατζούρια. Μια σκιά κινείται μέσα στο χιόνι και προχωρώντας αργά, προσέχει μην τον πάρει μυρωδιά κάνα μάτι η αρχίσει και γαβγίζει κάνας σκύλος... Κατεβαίνει τα σκαλοπάτια και φτάνοντας στην πλατεία κοντοστέκεται, η πατατούκα που φορεί έχει γίνει άσπρη από το χιόνι, αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει να προσπαθεί να πάει στον προορισμό του.
  
Περιμένει λίγο ακόμα και αφού νοιώθει ότι δεν κυκλοφορεί κανείς, συνεχίζει την διαδρομή του. Φτάνοντας έξω από το σπίτι της γωνίας, σταματά. Βγάζει από την τσέπη του, ένα κομμάτι ξεροκόμματο, με λίγη φόλα και το πετά πάνω από τον τοίχο. Ένα γρύλισμα ακούγεται, ένα γάβγισμα για λίγο και μετά σιωπή. Περιμένει κάνα πεντάλεπτο και ξαναβγάζει από την τσέπη του, ένα κόκαλο αυτήν την φορά.

Το πετά ψηλά και μέσα από τον τοίχο, αλλά αυτή την φορά δεν ακούστηκε τίποτα... ο σκύλος κοιμήθηκε σκέφτηκε και αμέσως ένωσε τα χέρια του στο στόμα και σφύριξε κλέφτικα. Μέσα από το παράθυρο, ένα τρεμάμενο φως άρχισε να φαίνεται. Ένα φως και μια σκιά, άρχισε να κινείται. Ένα τρίξιμο στην πόρτα, δεν ήταν ανησυχητικό. Συνήθως τα βράδια, οι ηλικιωμένοι έβγαιναν συχνά πυκνά στην τουαλέτα, που ήταν έξω από το σπίτι...

Η μεγάλη αυλόπορτα άνοιξε και μια ψηλή μελαχρινή γυναίκα, τυλιγμένη με μια μαντίλα στο κεφάλι και κρατώντας το φανάρι με το κερί στο χέρι, βγήκε όσο πιο γρήγορα μπορούσε έξω. Είσαι τρελός του σιγοψιθύρισε και χώθηκε αμέσως στην αγκαλιά του για να ζεσταθεί.. Που γυρίζεις με τέτοιο κρύο, αν μας δει κάνα μάτι καήκαμε του είπε..

Δεν μπορούσα να κοιμηθώ, απάντησε αυτός, ήθελα να σε δω οπωσδήποτε απόψε, γιατί νωρίς το πρωί θα φύγω για Καρπενήσι και ήθελα να σου δώσω ένα φιλί, για να με συνοδεύει στον δρόμο. Έσκυψε, ήταν ψηλός κι αυτός και γεροδεμένος και της έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο. Σύντομα θα έρθει η μέρα που θα έρθω στον πατέρα σου να σε ζητήσω, της είπε. Κάνε μόνο λίγο υπομονή.

Είχαν περάσει μόλις έξη μήνες, από τότε που είχαν συναντηθεί σε εκείνο το χωράφι. Από εκείνη την ημέρα, κάθε βράδυ προσπαθούσε να την πλησιάσει κρυφά και να της εξομολογηθεί τον ερώτα του.. Μερικές φορές τα κατάφερνε κάποιες άλλες όχι.

Πολλές φορές τάχα μου πηγαίνοντας για ξύλα στο Δάσος, περνούσε από το χωράφι της, μόνο και μόνο για να την δει, έστω κι από μακριά. Ο Πατέρας της, ήταν στα πρόβατα συνέχεια, αλλά η μάνα και τα αδέλφια της, ήταν παλιόσκυλα. Η Ώρα πέρασε, είπε αυτή και αγκαλιάζοντας τον από τον λαιμό, τον φίλησε και του είπε μελαγχολικά.. Σ’ Αγαπώ και να προσέχεις αύριο εκεί που θα πας κι αμέσως χώθηκε μέσα στο σπίτι, πριν ξυπνήσει κανείς και πριν ο σκύλος συνέρθει..

Αυτός, έφυγε για το σπίτι, αλλά στο μυαλό του ηχούσαν συνέχεια τα λόγια της. Τόσο που δεν πρόσεξε το νερό που είχε παγώσει και η γλιστρά που έφαγε, παραλίγο να του σπάσει το πόδι..

Συνέχισε μέχρι το σπίτι και μπαίνοντας μέσα, έβαλε δυο ξύλα στο τζάκι και ξάπλωσε. Αυτό το αποψινό φιλί, τον είχε ζεστάνει για τα καλά.....

Συνεχίζεται..........Μια ερωτική ιστορία που διαδραματίστηκε κάπου στο 1930 στο χωριό μας...

 

 [ ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ ]

«Έ ίναι κάτι νύχτες, που τ' αστέρια κατεβαίνουνε χαμηλά. Που λιώνει το φεγγάρι και νοτίζει την ψυχή σου. Είναι κάτι νύχτες, που όλα σιγοτραγουδούν. Ακόμα κι οι πέτρες. Και τα ξερά κλαδιά.

Αυτές τις νύχτες προτιμά να σε θυμάται η μοναξιά σου. Κι έρχεται ακάλεστη. Χωρίς να χτυπήσει ούτε καν την πόρτα,να ρωτήσει αν δέχεσαι επισκέψεις. Χωρίς να κρατά η αφιλότιμη,ούτ' ένα λουλουδάκι. Ούτ' ένα γλυκό, μπας και σε ξεγελάσει.Θρονιάζεται στην ψυχή σου κι ανάβει προκλητικά το τσιγαράκι της.«Αυτάααα!

Πού είχαμε μείνει;»

Σου λέει μ' όλο το θράσος της και σε κοιτά κατάματα.
 Είν' αυτές οι νύχτες, που τ' άστρα κατεβαίνουν χαμηλά.
Που λιώνει το φεγγάρι.
Που όλα σιγοτραγουδούν.
Είν' αυτές οι νύχτες τελικά, που βλέπεις καθαρά, το χρώμα που έχουν τα μάτια της μοναξιάς.
Ίδιο ακριβώς, όπως οι στάχτες από τα όνειρα.


 [Souzana Kourtelι]

«Σ κέφτομαι τα παιδικά μου χρόνια πόσο διαφορετικά ήταν. Μεγάλωσα και πήγα σχολείο σε ένα πανέμορφο χωριό, τα Άγραφα! Με ανθρώπους περήφανους, χωρίς κακίες και μίσος. Δεν είχα στο χωριό μου ίντερνετ, facebook, ιστολόγιο απλά έκανα το facebook για να διαβάζω τις ενημερωτικές ομαδικές σελίδες που μου αρέσουν.

Όσο για τους φίλους, όσους και να μεζέψουμε πάλι μόνοι μας θα είμαστε, γιατί φίλοι μέσω του π αγκόσμιου ιστού της αράχνης δεν υπάρχουν!

Μόνο για ρεπορτάζ και πληροφορίες υπάρχουν. Ο πραγματικός φίλος δεν υπάρχει πίσω από μία φωτογραφία ρετούς για να του καταθέσεις την ψυχή σου!

Μόνο για να λέμε πως έχουμε πολλούς φίλους από το πουθενά!

Τους βλέπουμε στα χωριά μας και δεν τους λέμε ούτε καλημέρα, μόνο στο facebook τους έχουμε...


 [Δήμητρα Κωστούλα ]