«Τ ο πιο πολύτιμο αντικείμενο που διέθετε ήταν ένα χρυσό ρολόι τσέπης που άνηκε στον πατέρα του. Παραμονή Χριστουγέννων, και ενώ είχε ξεμείνει από λεφτά, σκεφτόταν ποιο θα ήταν το καλύτερο δώρο για τη γυναίκα του. Χωρίς πολλή σκέψη, πούλησε το χρυσό ρολόι και αγόρασε ένα υπέροχο κουτί με ακριβές χτένες για τα όμορφα, μακριά ξανθά μαλλιά της. Έτρεξε χαρούμενος στο σπίτι, κρατώντας το δώρο, αλλά, μόλις την αντίκρυσε, συνειδητοποίησε σαστισμένος ότι είχε κόψει τα μαλλάκια της.

Η Μαρία αναγκάστηκε να του αποκαλύψει ότι εκείνη την ημέρα δεν είχε παρά μονάχα 1,87 ευρώ στο πορτοφόλι της και αποφάσισε να πουλήσει τα μαλλιά της, προς 20 ευρώ, σε ένα εργαστήριο που κατασκεύαζε περούκες. Συγκέντρωσε, έτσι, τα 21 ευρώ που χρειαζόταν για να του αγοράσει μια αλυσίδα για το ρολόι τσέπης. Τότε, και ο Γιώργος παραδέχτηκε ότι δεν έχει πλέον ρολόι, διότι το πούλησε για να αγοράσει χτένες για τα μεταξένια μαλλιά της.

Παρότι και οι δυο βρέθηκαν με δώρα που δεν μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν, συνειδητοποίησαν πόσο μετράει ο ένας για τον άλλον, αφού αυθόρμητα απέδειξαν ότι ήταν αποφασισμένοι να θυσιάσουν ό,τι πολυτιμότερο διαθέτουν. Έμειναν χωρίς δώρα, αλλά ταυτόχρονα έλαβαν το μεγαλύτερο δώρο: εκείνο της αγάπης και της αφοσίωσης. Τη βεβαιότητα ότι ο ένας βρίσκεται στη σκέψη του άλλου. Κι αυτό δεν αγοράζεται με λεφτά.

Υ.Γ. Ας τους μιμηθούμε. 




 [ kostas kantharos]